เรี่ยราด...เรี่ยราดกันเลยทีเดียว
น้ำตานะเว่ย ไม่ใช่อย่างอื่น ๕๕๕
ยุทธเลิศทำกูอีกแล้ว หลังจากทำกูซึมไปเปนวันจากเรื่องกระสือวาเลนไทน์
แต่เรื่องนี้ดีหน่อย จะร้องก้ได้ร้องเลย ไม่ได้ไปนั่งซึม
จะสุขก้ไม่ จะทุกข์ก้เหมือนไม่สุดแบบกระสือวาเลนไทน์(ใครทำหนังให้กูรุ้สึกงี้ได้ เก่ง!)

ติดตามหนังยุทธเลิศมาตั้งแต่กุมภาพันธ์
ตามเท่าที่จะตามได้ ดูเท่าที่พอจะมีเงิน
รัก/สาม/เศร้า พูดๆง่ายคือที่ไปดุเพราะยี่ห้อยุทธเลิศแปะไว้
แล้วก้โดยส่วนตัวชอบคู่เป้*ก้อยอยู่แล้ว
ไม่ได้คาดหวังอะไรจากพีคเท่าไร

แต่เรื่องนี้พีคแม่งเจ๋งว่ะ!
ใครที่พอจะสนิทกับกู จะรู้ว่ากูเกลียดพีค
แต่แม่งยอมรับจริงๆว่าเจ๋ง พัฒนาการแสดงแบบก้าวกระโดดกันเลยทีเดียว
สายตาที่ดูเหมือนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ไม่แยแสใคร แต่ลึกๆยังต้องการความรักในบั้นปลายชีวิต

อีกอย่างนึง ชอบสายตาของก้อย รัชวิน
ผู้หญิงคนนี้ตาโตมาก แล้วเขาแสดงออกทางสายตาแล้วเชื่อว่าคนนี้คือ "น้ำ"
สายตาของ "น้ำ" ที่มอง "พายุ" มันมีความรักอยู่ในนั้นจริงๆ
เป็นการเฝ้ามองอย่างมีความหวังอยู่ลึกๆ แอบเศร้าอยู่เล็กๆ เจ๋งมาก!

ส่วนเป้ ก้ไม่ผิดหวัง เล่นเป็น "พายุ" ได้กลมกลืนนนนน
แยกกันไม่ออกจริงๆระหว่างพี่เป้กับพายุ เนียลลลล ๕๕๕
แต่เรื่องนี้เรียกว่ายังไม่จัดจ้านเท่าที่คิด
เพราะโดนบดบังด้วยความสามารถแบบคาดไม่ถึงของนักแสดงนำอีก2คน

มาต่อกันด้วยเรื่องบท
เรื่องนี้ชอบในเรื่องของบท เรื่องจังหวะ ทุกๆอย่างธรรมชาติมาก
เป็นหนังเพื่อนรักเพื่อนจริงๆ ไม่มีความหลอกเหมือนหนังแอบรักเพื่อนบางเรื่อง
สถานการณ์ในเรื่องทุกอย่างเหมือนจริงมากๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นได้จริงๆ
แล้วสิ่งที่เกิดขึ้นก็กระชากอารมณ์คนดูแอบอึ้งๆ เหวอๆ
ยุทธเลิศเล่นกันหนัก...
เป็นความรู้สึกแบบว่า พี่เล่นงี้เลยเหรอวะ? เอาจริงดิ?
แล้วความรู้สึกเจ็บปวดของทั้งสามคน
กูรับได้ทั้งหมด...

เนื้อเรื่อง ตัวละคร ทุกอย่างเป็นสิ่งสมมติ
แต่ความเจ็บปวดเป็นของจริง

ฉากที่ชอบก็มีหลายฉาก
ส่วนใหญ่ก้ลำเอียงไปทางก้อย รัชวิน ๕๕๕
ชอบฉากตอนต้นๆ ที่น้ำนั่งคุยกับพายุกันอยู่สองคน
พายุถามน้ำว่า
"มึงเคยแอบรักใครบ้างมั้ย?"
"เคย..."
"แล้วมึงแอบรักใคร"
"..." (จำไม่ได้ว่าน้ำตอบว่าอะไร รู้แต่ว่าไม่ยอมบอก)
"แล้วมันรู้มั้ยว่ามึงแอบชอบ"
"มันไม่รู้หรอก ท่าทางมันโง่จะตาย"
บลา บลา บลา
พายุพูดว่า "แม่งทรมานว่ะ"
น้ำก้ตอบออกไปว่า "เดี๋ยวความทรมานก้จะบีบให้เราบอกออกมาเองนั่นแหละ"

เชี่ย...กูตาย

ตายฉากที่2
พายุมาเฝ้าฟ้าที่บ้าน น้ำกลับมา พายุก็เลยกำลังจะกลับ
น้ำเป็นฝ่ายถามพายุบ้าง
"มึงฟังเพลงรึยัง?"
"เพลงอะไรวะ?"
"ซีดีที่กูให้มึงไง"
"(คิด...นานอยุ่นะ)อ๋อ...ยังไม่ได้ฟังเลยว่ะ ช่วงนี้กูไม่ค่อยว่าง"
"เออเนอะ...คนเรา เวลาแค่3นาที ยังหาเวลาว่างไม่ได้"
สายตาของน้ำตอนนั้น กูเห็นจะจะ ว่าเป็นสายตาแบบที่ซ่อนความเจ็บ ความน้อยใจอยู่ในน้ำเสียง
เพราะเวลาทั้งหมดของพายุ ทุ่มให้กับฟ้าไปหมดแล้ว ไม่มีเหลือหรอก...แค่3นาทีสำหรับน้ำ

แล้วก้ตายฉากที่3
ฉากตอนจบที่น้ำกับพายุได้มาเจอกันโดยบังเอิญ
ไม่ขอสปอยล์อีกแล้วนะ
แค่จะบอกว่าน้ำตาของน้ำตอนนั้น กูดู กูก้แหมะตามไปด้วย

ออกมาจากโรง ได้ยินเสียงฟืดฟาดที่ดังมาจากคนอื่น
โอเคว่ะ ฟีดแบคดี
ยุทธเลิศทำออกมาคราวนี้ไม่มีแหวะแฮะ ๕๕๕

ใครมาชวนกูดูอีก กูมีตังกูก้ไปว่ะ
รักสามเศร้า

เรื่องราวความรักหลายๆอย่าง ทำให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัว
ต้องการ แย่งชิง ทำร้าย ทำลาย
ทุกสิ่งในชีวิตตอกย้ำให้เห็นแต่ความหึงหวง การแย่งชิง
หนังเรื่องนี้จะดึงด้านดีๆที่เรายังไม่เคยเจอในชีวิตจริง หรือเจอแล้ว แต่ยังไม่เจอกับตัว
ไปดุหนังเรื่องนี้เถอะ จะได้เห็นว่าความรักที่น่าเกลียดน่ากลัว มันเป็นเฉพาะคนบางกลุ่ม
แต่ลึกๆแล้ว ความรักก็ยังเป็นสิ่งที่สวยงาม ถ้าเราเข้าใจความรักนั้นจริงๆ...สำหรับบางคน =)

ว้าว...จบหวาน

edit @ 30 Jun 2008 16:59:15 by The Weed_*หัวใจยังว่าง จะมีใครบ้างจับจอง?